Storythai

ข้อคิดดีๆเกี่ยวกับความรัก

อย่ารักเพราะสงสาร
ถ้าเขารู้คงทรมานใจ

อย่ารัก...เพียงคิดว่า ลองๆคบไป
แต่เธอจงเชื่อใจในตัวเขา

อย่ารัก...เพราะเพื่อนว่าดี
เพราะคนๆนี้อาจไม่ได้รักเรา

แต่รักเพราะเธอรักเขา
และมั่นใจจะก้าวไปด้วยกัน

อย่ารัก...เพียงคิดว่าพอคบได้
ถ้าเขาไม่ใช่คนที่เธอฝัน

อย่ารัก...เพียงฆ่าเวลาไปวันๆ
เพราะเธอกำลังฆ่าคนๆนั้นให้ค่อยๆตาย

อย่ารัก...ถ้าหัวใจเธอกำลังกล้ำกลืน
เพราะเธอคงไม่อาจฝืน ให้รักมีความสุขได้

อย่ารัก...คนที่ผ่านมาแล้ว..ผ่านไป
แต่จงรัก...คนที่เธอหยุดเขาได้..ด้วยรัก

อย่ารักและรีบจะผูกพัน
ถ้าคนๆนั้นเธอเพิ่งจะรู้จัก

อย่าปล่อยใจ..รักใครง่ายๆนัก
จงดูใจกันซักพัก..ก่อนเชื่อใจ

อย่ารักใครหลายคน
เพราะไม่มีใคร..ทนเป็นรองได้

แต่รัก..คนที่เธอพร้อม..จะให้เขาทั้งหัวใจ
และพร้อมจะเคียงข้างกันไป...ชั่วนิรันดร์

ข้อคิดดีๆเกี่ยวกับความรัก

อย่ารักเพราะสงสาร
ถ้าเขารู้คงทรมานใจ

อย่ารัก...เพียงคิดว่า ลองๆคบไป
แต่เธอจงเชื่อใจในตัวเขา

อย่ารัก...เพราะเพื่อนว่าดี
เพราะคนๆนี้อาจไม่ได้รักเรา

แต่รักเพราะเธอรักเขา
และมั่นใจจะก้าวไปด้วยกัน

อย่ารัก...เพียงคิดว่าพอคบได้
ถ้าเขาไม่ใช่คนที่เธอฝัน

อย่ารัก...เพียงฆ่าเวลาไปวันๆ
เพราะเธอกำลังฆ่าคนๆนั้นให้ค่อยๆตาย

อย่ารัก...ถ้าหัวใจเธอกำลังกล้ำกลืน
เพราะเธอคงไม่อาจฝืน ให้รักมีความสุขได้

อย่ารัก...คนที่ผ่านมาแล้ว..ผ่านไป
แต่จงรัก...คนที่เธอหยุดเขาได้..ด้วยรัก

อย่ารักและรีบจะผูกพัน
ถ้าคนๆนั้นเธอเพิ่งจะรู้จัก

อย่าปล่อยใจ..รักใครง่ายๆนัก
จงดูใจกันซักพัก..ก่อนเชื่อใจ

อย่ารักใครหลายคน
เพราะไม่มีใคร..ทนเป็นรองได้

แต่รัก..คนที่เธอพร้อม..จะให้เขาทั้งหัวใจ
และพร้อมจะเคียงข้างกันไป...ชั่วนิรันดร์

ใครที่ผูกนาฬิกาบ่อยๆ จนติด
คงจะรู้สึกได้ . . . ในวันที่นาฬิกาหายไปจากข้อมือ

ฉันเอง . . . ก็เป็นคนที่ผูกนาฬิกามาตลอด . . .
หากวันไหนลืมจะรู้สึกว่า . . . บางอย่างมันหายไป
มันว่างๆ และขัดเขินทุกครั้ง . . . ที่ยกข้อมือที่ว่างเปล่าขึ้นมาดู

เมื่อราวสองปีก่อน . . . ที่นาฬิกาเรือนโปรดของฉันพัง
ด้วยความไม่มีสติ . . . ฉันเอาข้อมือไปทุบผนังห้องน้ำเล่นๆ
โชคร้าย . . . ที่มือไม่เป็นอะไร
นาฬิกาต่างหากที่พินาศ . . . กระจกร้าว

ฉันถอดมันออกวางไว้ . . . ไม่ยอมเอาไปซ่อม
ด้วยว่า . . . รู้สึกถึงภาพเก่า และวันเวลาที่เก็บอยู่ในนั้น
ฉัน . . . เลิกใส่นาฬิกา และพบว่าตัวเองมีอาการยกข้อมือเก้อ
เก้อ . . . อยู่เป็นเวลานานพอดู

ความเคยชินของคนเรา เกิดขึ้น . . .
เมื่อเราทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นประจำ . . . ในระยะเวลานานพอควร
และยังคงความเคยชินอยู่
เมื่อสิ่งหนึ่งสิ่งนั้นหายไปในระยะแรกๆ

จนเวลาผ่านไปนาน . . .
ฉันจึงเริ่มชิน . . . กับการแอบมองเข็มนาฬิกาบนข้อมือคนอื่น
เวลาผ่านไป พร้อมกับบาดแผลที่เริ่มเลือนหาย
ฉันคิดโง่ๆ ว่า . . .
ภาพเหล่านั้นจะตายไปพร้อมนาฬิกา แต่มันไม่ใช่

ฉันตัดสินใจซ่อมนาฬิกา
เมื่อมันกลับมาวันแรกๆ ฉันรู้สึกไม่คุ้น
จนถึงตอนนี้ . . . ก็ยังไม่คุ้น
ฉันยังแอบมอง . . . นาฬิกาบนข้อมือคนอื่น อยู่เหมือนเดิม
ฉันรู้สึกเขินแกมขำทุกครั้ง . . . ที่แอบมองข้อมือคนอื่น
ทั้งๆ ที่มีนาฬิกาอยู่บนข้อมือของตัวเอง

ฉันนึกถึงใครบางคน . . . ที่มักจะปรากฏตัวพร้อมรอยยิ้มเสมอๆ
ในบางช่วง ที่เขาหายหน้าหายเสียงไป . . .
ฉันรู้สึกขาดๆ แต่ก็เพียงชั่วเวลาสั้นๆ
ในบางครั้ง . . . ฉันพอใจที่มีเขาอยู่ใกล้ๆ
ในวันที่ไม่แข็งแรง . . .

แต่ . . . ในบางครั้งฉันกลับรู้สึกพอใจ
กับการได้เดินคนเดียว . . . เดี่ยวๆ ในวันว่าง
หรือเป็นความผูกพัน หรือเป็นเพียงความเคยชิน
หัวใจฉัน . . . ยังตอบคำถามได้ไม่กระจ่างชัดนัก

"คนเราจะรู้ค่าก็ต่อเมื่อ . . . สูญเสียสิ่งนั้นไป"
ฉันมักได้ยินใครๆ พูด
แต่ . . . ฉันกลับคิดว่า หากฉันยังมองไม่เห็น
ฉันน่าจะยอมเสียไปดีกว่า . . . เพื่อให้ซึ้งถึงคุณค่านั้น
ฉัน . . . ไม่อยากเอาเปรียบเขา
หากจะรั้งเขาไว้ด้วยความคุ้นเคย ที่ไม่ใช่ความผูกพัน
ฉัน . . . ไม่อยากโกหกตัวเอง
หากจะรั้งเขาไว้ . . . ด้วยความไม่แน่ชัด

ฉันมีคำถาม . . . ที่ยังขบไม่แตกกับคำว่า . . .
ผูกพัน หรือว่าจะเป็นแค่คุ้นเคย
บางที . . . มันอาจจะเป็นการดี
หากฉันจะอยู่ห่างๆ หรือตัดขาด
เพื่อให้รู้จัก . . . หัวใจของตัวเองมากขึ้น
กับใครบางคน . . . ที่ขาดหายไปจากชีวิต

อาจเป็นเหมือน . . . นาฬิกาที่ขาดสาย
อาจรู้สึกแปลบๆ และมองหากับการหายไปในช่วงแรก
แต่ไม่นาน . . . คงจะชิน

ข้อคิดดีๆเกี่ยวกับความรัก

อย่ารักเพราะสงสาร
ถ้าเขารู้คงทรมานใจ

อย่ารัก...เพียงคิดว่า ลองๆคบไป
แต่เธอจงเชื่อใจในตัวเขา

อย่ารัก...เพราะเพื่อนว่าดี
เพราะคนๆนี้อาจไม่ได้รักเรา

แต่รักเพราะเธอรักเขา
และมั่นใจจะก้าวไปด้วยกัน

อย่ารัก...เพียงคิดว่าพอคบได้
ถ้าเขาไม่ใช่คนที่เธอฝัน

อย่ารัก...เพียงฆ่าเวลาไปวันๆ
เพราะเธอกำลังฆ่าคนๆนั้นให้ค่อยๆตาย

อย่ารัก...ถ้าหัวใจเธอกำลังกล้ำกลืน
เพราะเธอคงไม่อาจฝืน ให้รักมีความสุขได้

อย่ารัก...คนที่ผ่านมาแล้ว..ผ่านไป
แต่จงรัก...คนที่เธอหยุดเขาได้..ด้วยรัก

อย่ารักและรีบจะผูกพัน
ถ้าคนๆนั้นเธอเพิ่งจะรู้จัก

อย่าปล่อยใจ..รักใครง่ายๆนัก
จงดูใจกันซักพัก..ก่อนเชื่อใจ

อย่ารักใครหลายคน
เพราะไม่มีใคร..ทนเป็นรองได้

แต่รัก..คนที่เธอพร้อม..จะให้เขาทั้งหัวใจ
และพร้อมจะเคียงข้างกันไป...ชั่วนิรันดร์

ใครที่ผูกนาฬิกาบ่อยๆ จนติด
คงจะรู้สึกได้ . . . ในวันที่นาฬิกาหายไปจากข้อมือ

ฉันเอง . . . ก็เป็นคนที่ผูกนาฬิกามาตลอด . . .
หากวันไหนลืมจะรู้สึกว่า . . . บางอย่างมันหายไป
มันว่างๆ และขัดเขินทุกครั้ง . . . ที่ยกข้อมือที่ว่างเปล่าขึ้นมาดู

เมื่อราวสองปีก่อน . . . ที่นาฬิกาเรือนโปรดของฉันพัง
ด้วยความไม่มีสติ . . . ฉันเอาข้อมือไปทุบผนังห้องน้ำเล่นๆ
โชคร้าย . . . ที่มือไม่เป็นอะไร
นาฬิกาต่างหากที่พินาศ . . . กระจกร้าว

ฉันถอดมันออกวางไว้ . . . ไม่ยอมเอาไปซ่อม
ด้วยว่า . . . รู้สึกถึงภาพเก่า และวันเวลาที่เก็บอยู่ในนั้น
ฉัน . . . เลิกใส่นาฬิกา และพบว่าตัวเองมีอาการยกข้อมือเก้อ
เก้อ . . . อยู่เป็นเวลานานพอดู

ความเคยชินของคนเรา เกิดขึ้น . . .
เมื่อเราทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นประจำ . . . ในระยะเวลานานพอควร
และยังคงความเคยชินอยู่
เมื่อสิ่งหนึ่งสิ่งนั้นหายไปในระยะแรกๆ

จนเวลาผ่านไปนาน . . .
ฉันจึงเริ่มชิน . . . กับการแอบมองเข็มนาฬิกาบนข้อมือคนอื่น
เวลาผ่านไป พร้อมกับบาดแผลที่เริ่มเลือนหาย
ฉันคิดโง่ๆ ว่า . . .
ภาพเหล่านั้นจะตายไปพร้อมนาฬิกา แต่มันไม่ใช่

ฉันตัดสินใจซ่อมนาฬิกา
เมื่อมันกลับมาวันแรกๆ ฉันรู้สึกไม่คุ้น
จนถึงตอนนี้ . . . ก็ยังไม่คุ้น
ฉันยังแอบมอง . . . นาฬิกาบนข้อมือคนอื่น อยู่เหมือนเดิม
ฉันรู้สึกเขินแกมขำทุกครั้ง . . . ที่แอบมองข้อมือคนอื่น
ทั้งๆ ที่มีนาฬิกาอยู่บนข้อมือของตัวเอง

ฉันนึกถึงใครบางคน . . . ที่มักจะปรากฏตัวพร้อมรอยยิ้มเสมอๆ
ในบางช่วง ที่เขาหายหน้าหายเสียงไป . . .
ฉันรู้สึกขาดๆ แต่ก็เพียงชั่วเวลาสั้นๆ
ในบางครั้ง . . . ฉันพอใจที่มีเขาอยู่ใกล้ๆ
ในวันที่ไม่แข็งแรง . . .

แต่ . . . ในบางครั้งฉันกลับรู้สึกพอใจ
กับการได้เดินคนเดียว . . . เดี่ยวๆ ในวันว่าง
หรือเป็นความผูกพัน หรือเป็นเพียงความเคยชิน
หัวใจฉัน . . . ยังตอบคำถามได้ไม่กระจ่างชัดนัก

"คนเราจะรู้ค่าก็ต่อเมื่อ . . . สูญเสียสิ่งนั้นไป"
ฉันมักได้ยินใครๆ พูด
แต่ . . . ฉันกลับคิดว่า หากฉันยังมองไม่เห็น
ฉันน่าจะยอมเสียไปดีกว่า . . . เพื่อให้ซึ้งถึงคุณค่านั้น
ฉัน . . . ไม่อยากเอาเปรียบเขา
หากจะรั้งเขาไว้ด้วยความคุ้นเคย ที่ไม่ใช่ความผูกพัน
ฉัน . . . ไม่อยากโกหกตัวเอง
หากจะรั้งเขาไว้ . . . ด้วยความไม่แน่ชัด

ฉันมีคำถาม . . . ที่ยังขบไม่แตกกับคำว่า . . .
ผูกพัน หรือว่าจะเป็นแค่คุ้นเคย
บางที . . . มันอาจจะเป็นการดี
หากฉันจะอยู่ห่างๆ หรือตัดขาด
เพื่อให้รู้จัก . . . หัวใจของตัวเองมากขึ้น
กับใครบางคน . . . ที่ขาดหายไปจากชีวิต

อาจเป็นเหมือน . . . นาฬิกาที่ขาดสาย
อาจรู้สึกแปลบๆ และมองหากับการหายไปในช่วงแรก
แต่ไม่นาน . . . คงจะชิน

คำขอโทษ

.

.

.

.

ขอโทษ

ในสิ่งที่ไม่ตั้งใจ ไม่เจตนา ไม่สามารถล่วงรู้มาก่อน
มันคืออุบัติเหตุ ยังพอให้อภัยได้

ขอโทษ ในสิ่งที่บอกว่าไม่ตั้งใจ

ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น
ถ้าขืนยังทำต่อ
ขอโทษ ในสิ่งที่แก้ไขได้ แต่กลับไม่ทำอะไร
ปล่อยจนยากเกินแก้ไข.....น่าให้อภัยไหม

เช่นกัน..มันก็เหมือนกับคนทิ้ง และคนถูกทิ้ง

สองคำใกล้เคียงกัน
แต่ความหมายและการกระทำตรงข้ามกัน..โดยสิ้นเชิง

เหตุผลของคนทิ้ง

มีคนใหม่... รักคนเก่า...จำเป็นต้องเลือก

ขอโทษ...
คำพูด...ที่เหมือนกับยอมรับการกระทำตัวเอง
คำพูด...ที่ทำให้ดูเป็นคนเลวน้อยลงมาหน่อย
คำพูด...ที่บ่งบอกว่ากำลังสำนึกผิด
แต่
มันเป็นคำพูดเดียวที่คนถูกทิ้งไม่อยากฟัง
มันเป็นคำพูดที่ง่าย แต่ไร้ความรับผิดชอบที่สุด

ขอโทษ...
ไม่ช่วยให้ความเจ็บปวดในใจลดน้อยลง...เลย
มีแต่บีบให้ต้องพูดคำว่า "ไม่เป็นไร"
ทั้งที่ใจเจ็บเจียนตาย

คำขอโทษ...อาจฟังดูเป็นคนอ่อนน้อมถ่อมตน
ทำผิด..รู้ว่าผิด..ขอโทษ..แก้ไข..เริ่มต้นใหม่

แต่คงใช้ไม่ได้กับทุกสถานการณ์แน่ๆโดยเฉพาะเรื่องความรัก
โยนคำว่า "ขอโทษ"มากองไว้ตรงหน้า
คนทิ้ง กลับหนี...ไม่ยอมรับรู้อะไร นี่หรือ "ขอโทษ"
ไม่เห็นจะได้รับโทษอะไรอย่างที่ขอ....

คนเรา..ก่อนทำอะไร...ก่อนจะเอ่ยคำ"ขอโทษ"
คิดให้ดี ให้รอบคอบ ถ้าไม่อยากทำร้ายใคร
จงหยุดก่อน..ที่อะไรมันจะยากเกินเยียวยา
คำ"ขอโทษ" รู้สึกผิด สำนึกผิด มันไม่ช่วยอะไรเลย
มีแต่จะสร้างความเจ็บช้ำให้อีกฝ่ายที่ต้องทนรับฟัง

ถ้าตั้งใจจะทิ้ง...ตั้งใจจะทำร้าย..ตั้งใจจะหลอก
แล้วหาเหตุผลแก้ตัวไม่ได้ ...ละก็
อย่า"ขอโทษ"ให้เปลืองน้ำลาย
สู้บอกความจริง...คนฟังยังจะรู้สึกดีซะกว่า

ข้อคิดดีๆเกี่ยวกับความรัก

อย่ารักเพราะสงสาร
ถ้าเขารู้คงทรมานใจ

อย่ารัก...เพียงคิดว่า ลองๆคบไป
แต่เธอจงเชื่อใจในตัวเขา

อย่ารัก...เพราะเพื่อนว่าดี
เพราะคนๆนี้อาจไม่ได้รักเรา

แต่รักเพราะเธอรักเขา
และมั่นใจจะก้าวไปด้วยกัน

อย่ารัก...เพียงคิดว่าพอคบได้
ถ้าเขาไม่ใช่คนที่เธอฝัน

อย่ารัก...เพียงฆ่าเวลาไปวันๆ
เพราะเธอกำลังฆ่าคนๆนั้นให้ค่อยๆตาย

อย่ารัก...ถ้าหัวใจเธอกำลังกล้ำกลืน
เพราะเธอคงไม่อาจฝืน ให้รักมีความสุขได้

อย่ารัก...คนที่ผ่านมาแล้ว..ผ่านไป
แต่จงรัก...คนที่เธอหยุดเขาได้..ด้วยรัก

อย่ารักและรีบจะผูกพัน
ถ้าคนๆนั้นเธอเพิ่งจะรู้จัก

อย่าปล่อยใจ..รักใครง่ายๆนัก
จงดูใจกันซักพัก..ก่อนเชื่อใจ

อย่ารักใครหลายคน
เพราะไม่มีใคร..ทนเป็นรองได้

แต่รัก..คนที่เธอพร้อม..จะให้เขาทั้งหัวใจ
และพร้อมจะเคียงข้างกันไป...ชั่วนิรันดร์

ใครที่ผูกนาฬิกาบ่อยๆ จนติด
คงจะรู้สึกได้ . . . ในวันที่นาฬิกาหายไปจากข้อมือ

ฉันเอง . . . ก็เป็นคนที่ผูกนาฬิกามาตลอด . . .
หากวันไหนลืมจะรู้สึกว่า . . . บางอย่างมันหายไป
มันว่างๆ และขัดเขินทุกครั้ง . . . ที่ยกข้อมือที่ว่างเปล่าขึ้นมาดู

เมื่อราวสองปีก่อน . . . ที่นาฬิกาเรือนโปรดของฉันพัง
ด้วยความไม่มีสติ . . . ฉันเอาข้อมือไปทุบผนังห้องน้ำเล่นๆ
โชคร้าย . . . ที่มือไม่เป็นอะไร
นาฬิกาต่างหากที่พินาศ . . . กระจกร้าว

ฉันถอดมันออกวางไว้ . . . ไม่ยอมเอาไปซ่อม
ด้วยว่า . . . รู้สึกถึงภาพเก่า และวันเวลาที่เก็บอยู่ในนั้น
ฉัน . . . เลิกใส่นาฬิกา และพบว่าตัวเองมีอาการยกข้อมือเก้อ
เก้อ . . . อยู่เป็นเวลานานพอดู

ความเคยชินของคนเรา เกิดขึ้น . . .
เมื่อเราทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นประจำ . . . ในระยะเวลานานพอควร
และยังคงความเคยชินอยู่
เมื่อสิ่งหนึ่งสิ่งนั้นหายไปในระยะแรกๆ

จนเวลาผ่านไปนาน . . .
ฉันจึงเริ่มชิน . . . กับการแอบมองเข็มนาฬิกาบนข้อมือคนอื่น
เวลาผ่านไป พร้อมกับบาดแผลที่เริ่มเลือนหาย
ฉันคิดโง่ๆ ว่า . . .
ภาพเหล่านั้นจะตายไปพร้อมนาฬิกา แต่มันไม่ใช่

ฉันตัดสินใจซ่อมนาฬิกา
เมื่อมันกลับมาวันแรกๆ ฉันรู้สึกไม่คุ้น
จนถึงตอนนี้ . . . ก็ยังไม่คุ้น
ฉันยังแอบมอง . . . นาฬิกาบนข้อมือคนอื่น อยู่เหมือนเดิม
ฉันรู้สึกเขินแกมขำทุกครั้ง . . . ที่แอบมองข้อมือคนอื่น
ทั้งๆ ที่มีนาฬิกาอยู่บนข้อมือของตัวเอง

ฉันนึกถึงใครบางคน . . . ที่มักจะปรากฏตัวพร้อมรอยยิ้มเสมอๆ
ในบางช่วง ที่เขาหายหน้าหายเสียงไป . . .
ฉันรู้สึกขาดๆ แต่ก็เพียงชั่วเวลาสั้นๆ
ในบางครั้ง . . . ฉันพอใจที่มีเขาอยู่ใกล้ๆ
ในวันที่ไม่แข็งแรง . . .

แต่ . . . ในบางครั้งฉันกลับรู้สึกพอใจ
กับการได้เดินคนเดียว . . . เดี่ยวๆ ในวันว่าง
หรือเป็นความผูกพัน หรือเป็นเพียงความเคยชิน
หัวใจฉัน . . . ยังตอบคำถามได้ไม่กระจ่างชัดนัก

"คนเราจะรู้ค่าก็ต่อเมื่อ . . . สูญเสียสิ่งนั้นไป"
ฉันมักได้ยินใครๆ พูด
แต่ . . . ฉันกลับคิดว่า หากฉันยังมองไม่เห็น
ฉันน่าจะยอมเสียไปดีกว่า . . . เพื่อให้ซึ้งถึงคุณค่านั้น
ฉัน . . . ไม่อยากเอาเปรียบเขา
หากจะรั้งเขาไว้ด้วยความคุ้นเคย ที่ไม่ใช่ความผูกพัน
ฉัน . . . ไม่อยากโกหกตัวเอง
หากจะรั้งเขาไว้ . . . ด้วยความไม่แน่ชัด

ฉันมีคำถาม . . . ที่ยังขบไม่แตกกับคำว่า . . .
ผูกพัน หรือว่าจะเป็นแค่คุ้นเคย
บางที . . . มันอาจจะเป็นการดี
หากฉันจะอยู่ห่างๆ หรือตัดขาด
เพื่อให้รู้จัก . . . หัวใจของตัวเองมากขึ้น
กับใครบางคน . . . ที่ขาดหายไปจากชีวิต

อาจเป็นเหมือน . . . นาฬิกาที่ขาดสาย
อาจรู้สึกแปลบๆ และมองหากับการหายไปในช่วงแรก
แต่ไม่นาน . . . คงจะชิน

คำขอโทษ

.

.

.

.

ขอโทษ

ในสิ่งที่ไม่ตั้งใจ ไม่เจตนา ไม่สามารถล่วงรู้มาก่อน
มันคืออุบัติเหตุ ยังพอให้อภัยได้

ขอโทษ ในสิ่งที่บอกว่าไม่ตั้งใจ

ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น
ถ้าขืนยังทำต่อ
ขอโทษ ในสิ่งที่แก้ไขได้ แต่กลับไม่ทำอะไร
ปล่อยจนยากเกินแก้ไข.....น่าให้อภัยไหม

เช่นกัน..มันก็เหมือนกับคนทิ้ง และคนถูกทิ้ง

สองคำใกล้เคียงกัน
แต่ความหมายและการกระทำตรงข้ามกัน..โดยสิ้นเชิง

เหตุผลของคนทิ้ง

มีคนใหม่... รักคนเก่า...จำเป็นต้องเลือก

ขอโทษ...
คำพูด...ที่เหมือนกับยอมรับการกระทำตัวเอง
คำพูด...ที่ทำให้ดูเป็นคนเลวน้อยลงมาหน่อย
คำพูด...ที่บ่งบอกว่ากำลังสำนึกผิด
แต่
มันเป็นคำพูดเดียวที่คนถูกทิ้งไม่อยากฟัง
มันเป็นคำพูดที่ง่าย แต่ไร้ความรับผิดชอบที่สุด

ขอโทษ...
ไม่ช่วยให้ความเจ็บปวดในใจลดน้อยลง...เลย
มีแต่บีบให้ต้องพูดคำว่า "ไม่เป็นไร"
ทั้งที่ใจเจ็บเจียนตาย

คำขอโทษ...อาจฟังดูเป็นคนอ่อนน้อมถ่อมตน
ทำผิด..รู้ว่าผิด..ขอโทษ..แก้ไข..เริ่มต้นใหม่

แต่คงใช้ไม่ได้กับทุกสถานการณ์แน่ๆโดยเฉพาะเรื่องความรัก
โยนคำว่า "ขอโทษ"มากองไว้ตรงหน้า
คนทิ้ง กลับหนี...ไม่ยอมรับรู้อะไร นี่หรือ "ขอโทษ"
ไม่เห็นจะได้รับโทษอะไรอย่างที่ขอ....

คนเรา..ก่อนทำอะไร...ก่อนจะเอ่ยคำ"ขอโทษ"
คิดให้ดี ให้รอบคอบ ถ้าไม่อยากทำร้ายใคร
จงหยุดก่อน..ที่อะไรมันจะยากเกินเยียวยา
คำ"ขอโทษ" รู้สึกผิด สำนึกผิด มันไม่ช่วยอะไรเลย
มีแต่จะสร้างความเจ็บช้ำให้อีกฝ่ายที่ต้องทนรับฟัง

ถ้าตั้งใจจะทิ้ง...ตั้งใจจะทำร้าย..ตั้งใจจะหลอก
แล้วหาเหตุผลแก้ตัวไม่ได้ ...ละก็
อย่า"ขอโทษ"ให้เปลืองน้ำลาย
สู้บอกความจริง...คนฟังยังจะรู้สึกดีซะกว่า

ข้อคิดดีๆเกี่ยวกับความรัก

อย่ารักเพราะสงสาร
ถ้าเขารู้คงทรมานใจ

อย่ารัก...เพียงคิดว่า ลองๆคบไป
แต่เธอจงเชื่อใจในตัวเขา

อย่ารัก...เพราะเพื่อนว่าดี
เพราะคนๆนี้อาจไม่ได้รักเรา

แต่รักเพราะเธอรักเขา
และมั่นใจจะก้าวไปด้วยกัน

อย่ารัก...เพียงคิดว่าพอคบได้
ถ้าเขาไม่ใช่คนที่เธอฝัน

อย่ารัก...เพียงฆ่าเวลาไปวันๆ
เพราะเธอกำลังฆ่าคนๆนั้นให้ค่อยๆตาย

อย่ารัก...ถ้าหัวใจเธอกำลังกล้ำกลืน
เพราะเธอคงไม่อาจฝืน ให้รักมีความสุขได้

อย่ารัก...คนที่ผ่านมาแล้ว..ผ่านไป
แต่จงรัก...คนที่เธอหยุดเขาได้..ด้วยรัก

อย่ารักและรีบจะผูกพัน
ถ้าคนๆนั้นเธอเพิ่งจะรู้จัก

อย่าปล่อยใจ..รักใครง่ายๆนัก
จงดูใจกันซักพัก..ก่อนเชื่อใจ

อย่ารักใครหลายคน
เพราะไม่มีใคร..ทนเป็นรองได้

แต่รัก..คนที่เธอพร้อม..จะให้เขาทั้งหัวใจ
และพร้อมจะเคียงข้างกันไป...ชั่วนิรันดร์

ใครที่ผูกนาฬิกาบ่อยๆ จนติด
คงจะรู้สึกได้ . . . ในวันที่นาฬิกาหายไปจากข้อมือ

ฉันเอง . . . ก็เป็นคนที่ผูกนาฬิกามาตลอด . . .
หากวันไหนลืมจะรู้สึกว่า . . . บางอย่างมันหายไป
มันว่างๆ และขัดเขินทุกครั้ง . . . ที่ยกข้อมือที่ว่างเปล่าขึ้นมาดู

เมื่อราวสองปีก่อน . . . ที่นาฬิกาเรือนโปรดของฉันพัง
ด้วยความไม่มีสติ . . . ฉันเอาข้อมือไปทุบผนังห้องน้ำเล่นๆ
โชคร้าย . . . ที่มือไม่เป็นอะไร
นาฬิกาต่างหากที่พินาศ . . . กระจกร้าว

ฉันถอดมันออกวางไว้ . . . ไม่ยอมเอาไปซ่อม
ด้วยว่า . . . รู้สึกถึงภาพเก่า และวันเวลาที่เก็บอยู่ในนั้น
ฉัน . . . เลิกใส่นาฬิกา และพบว่าตัวเองมีอาการยกข้อมือเก้อ
เก้อ . . . อยู่เป็นเวลานานพอดู

ความเคยชินของคนเรา เกิดขึ้น . . .
เมื่อเราทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นประจำ . . . ในระยะเวลานานพอควร
และยังคงความเคยชินอยู่
เมื่อสิ่งหนึ่งสิ่งนั้นหายไปในระยะแรกๆ

จนเวลาผ่านไปนาน . . .
ฉันจึงเริ่มชิน . . . กับการแอบมองเข็มนาฬิกาบนข้อมือคนอื่น
เวลาผ่านไป พร้อมกับบาดแผลที่เริ่มเลือนหาย
ฉันคิดโง่ๆ ว่า . . .
ภาพเหล่านั้นจะตายไปพร้อมนาฬิกา แต่มันไม่ใช่

ฉันตัดสินใจซ่อมนาฬิกา
เมื่อมันกลับมาวันแรกๆ ฉันรู้สึกไม่คุ้น
จนถึงตอนนี้ . . . ก็ยังไม่คุ้น
ฉันยังแอบมอง . . . นาฬิกาบนข้อมือคนอื่น อยู่เหมือนเดิม
ฉันรู้สึกเขินแกมขำทุกครั้ง . . . ที่แอบมองข้อมือคนอื่น
ทั้งๆ ที่มีนาฬิกาอยู่บนข้อมือของตัวเอง

ฉันนึกถึงใครบางคน . . . ที่มักจะปรากฏตัวพร้อมรอยยิ้มเสมอๆ
ในบางช่วง ที่เขาหายหน้าหายเสียงไป . . .
ฉันรู้สึกขาดๆ แต่ก็เพียงชั่วเวลาสั้นๆ
ในบางครั้ง . . . ฉันพอใจที่มีเขาอยู่ใกล้ๆ
ในวันที่ไม่แข็งแรง . . .

แต่ . . . ในบางครั้งฉันกลับรู้สึกพอใจ
กับการได้เดินคนเดียว . . . เดี่ยวๆ ในวันว่าง
หรือเป็นความผูกพัน หรือเป็นเพียงความเคยชิน
หัวใจฉัน . . . ยังตอบคำถามได้ไม่กระจ่างชัดนัก

"คนเราจะรู้ค่าก็ต่อเมื่อ . . . สูญเสียสิ่งนั้นไป"
ฉันมักได้ยินใครๆ พูด
แต่ . . . ฉันกลับคิดว่า หากฉันยังมองไม่เห็น
ฉันน่าจะยอมเสียไปดีกว่า . . . เพื่อให้ซึ้งถึงคุณค่านั้น
ฉัน . . . ไม่อยากเอาเปรียบเขา
หากจะรั้งเขาไว้ด้วยความคุ้นเคย ที่ไม่ใช่ความผูกพัน
ฉัน . . . ไม่อยากโกหกตัวเอง
หากจะรั้งเขาไว้ . . . ด้วยความไม่แน่ชัด

ฉันมีคำถาม . . . ที่ยังขบไม่แตกกับคำว่า . . .
ผูกพัน หรือว่าจะเป็นแค่คุ้นเคย
บางที . . . มันอาจจะเป็นการดี
หากฉันจะอยู่ห่างๆ หรือตัดขาด
เพื่อให้รู้จัก . . . หัวใจของตัวเองมากขึ้น
กับใครบางคน . . . ที่ขาดหายไปจากชีวิต

อาจเป็นเหมือน . . . นาฬิกาที่ขาดสาย
อาจรู้สึกแปลบๆ และมองหากับการหายไปในช่วงแรก
แต่ไม่นาน . . . คงจะชิน

คำขอโทษ

.

.

.

.

ขอโทษ

ในสิ่งที่ไม่ตั้งใจ ไม่เจตนา ไม่สามารถล่วงรู้มาก่อน
มันคืออุบัติเหตุ ยังพอให้อภัยได้

ขอโทษ ในสิ่งที่บอกว่าไม่ตั้งใจ

ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น
ถ้าขืนยังทำต่อ
ขอโทษ ในสิ่งที่แก้ไขได้ แต่กลับไม่ทำอะไร
ปล่อยจนยากเกินแก้ไข.....น่าให้อภัยไหม

เช่นกัน..มันก็เหมือนกับคนทิ้ง และคนถูกทิ้ง

สองคำใกล้เคียงกัน
แต่ความหมายและการกระทำตรงข้ามกัน..โดยสิ้นเชิง

เหตุผลของคนทิ้ง

มีคนใหม่... รักคนเก่า...จำเป็นต้องเลือก

ขอโทษ...
คำพูด...ที่เหมือนกับยอมรับการกระทำตัวเอง
คำพูด...ที่ทำให้ดูเป็นคนเลวน้อยลงมาหน่อย
คำพูด...ที่บ่งบอกว่ากำลังสำนึกผิด
แต่
มันเป็นคำพูดเดียวที่คนถูกทิ้งไม่อยากฟัง
มันเป็นคำพูดที่ง่าย แต่ไร้ความรับผิดชอบที่สุด

ขอโทษ...
ไม่ช่วยให้ความเจ็บปวดในใจลดน้อยลง...เลย
มีแต่บีบให้ต้องพูดคำว่า "ไม่เป็นไร"
ทั้งที่ใจเจ็บเจียนตาย

คำขอโทษ...อาจฟังดูเป็นคนอ่อนน้อมถ่อมตน
ทำผิด..รู้ว่าผิด..ขอโทษ..แก้ไข..เริ่มต้นใหม่

แต่คงใช้ไม่ได้กับทุกสถานการณ์แน่ๆโดยเฉพาะเรื่องความรัก
โยนคำว่า "ขอโทษ"มากองไว้ตรงหน้า
คนทิ้ง กลับหนี...ไม่ยอมรับรู้อะไร นี่หรือ "ขอโทษ"
ไม่เห็นจะได้รับโทษอะไรอย่างที่ขอ....

คนเรา..ก่อนทำอะไร...ก่อนจะเอ่ยคำ"ขอโทษ"
คิดให้ดี ให้รอบคอบ ถ้าไม่อยากทำร้ายใคร
จงหยุดก่อน..ที่อะไรมันจะยากเกินเยียวยา
คำ"ขอโทษ" รู้สึกผิด สำนึกผิด มันไม่ช่วยอะไรเลย
มีแต่จะสร้างความเจ็บช้ำให้อีกฝ่ายที่ต้องทนรับฟัง

ถ้าตั้งใจจะทิ้ง...ตั้งใจจะทำร้าย..ตั้งใจจะหลอก
แล้วหาเหตุผลแก้ตัวไม่ได้ ...ละก็
อย่า"ขอโทษ"ให้เปลืองน้ำลาย
สู้บอกความจริง...คนฟังยังจะรู้สึกดีซะกว่า

จะมีแค่ฉัน... หรือเปล่า
ที่เงียบเหงาอ้างว้าง... ไม่มีใคร
มองหาคนเคียงข้างก็... ไม่เห็นใคร
รู้สึกว่าทําไม... มันเหงาจัง

แต่ไม่เป็นไรหรอกนะ
เพราะฉันก็ยังคือ "ฉัน"
มีความสุข... ยิ้มได้
โดยไม่ต้องมีใครมาผูกพัน
รู้สึกเพียงว่า
สักวัน "เขาคนนั้น" ก็ต้องมา

ยอมเจ็บอยู่อย่างนี้... เท่าที่จะทนได้
ไม่ร้องไห้ฟูมฟาย... อยู่เงียบๆ กับใจตัวเอง
ไม่ต้องการคําปลอบใจ... นั่นไม่ใช่ว่าฉันเก่ง
เพราะความรู้สึกทั้งหมด... ฉันเริ่มเอง
ก็ต้องรับเอง... ตามแท้แต่จะเป็น 

ข้อคิดดีๆเกี่ยวกับความรัก

อย่ารักเพราะสงสาร
ถ้าเขารู้คงทรมานใจ

อย่ารัก...เพียงคิดว่า ลองๆคบไป
แต่เธอจงเชื่อใจในตัวเขา

อย่ารัก...เพราะเพื่อนว่าดี
เพราะคนๆนี้อาจไม่ได้รักเรา

แต่รักเพราะเธอรักเขา
และมั่นใจจะก้าวไปด้วยกัน

อย่ารัก...เพียงคิดว่าพอคบได้
ถ้าเขาไม่ใช่คนที่เธอฝัน

อย่ารัก...เพียงฆ่าเวลาไปวันๆ
เพราะเธอกำลังฆ่าคนๆนั้นให้ค่อยๆตาย

อย่ารัก...ถ้าหัวใจเธอกำลังกล้ำกลืน
เพราะเธอคงไม่อาจฝืน ให้รักมีความสุขได้

อย่ารัก...คนที่ผ่านมาแล้ว..ผ่านไป
แต่จงรัก...คนที่เธอหยุดเขาได้..ด้วยรัก

อย่ารักและรีบจะผูกพัน
ถ้าคนๆนั้นเธอเพิ่งจะรู้จัก

อย่าปล่อยใจ..รักใครง่ายๆนัก
จงดูใจกันซักพัก..ก่อนเชื่อใจ

อย่ารักใครหลายคน
เพราะไม่มีใคร..ทนเป็นรองได้

แต่รัก..คนที่เธอพร้อม..จะให้เขาทั้งหัวใจ
และพร้อมจะเคียงข้างกันไป...ชั่วนิรันดร์

ใครที่ผูกนาฬิกาบ่อยๆ จนติด
คงจะรู้สึกได้ . . . ในวันที่นาฬิกาหายไปจากข้อมือ

ฉันเอง . . . ก็เป็นคนที่ผูกนาฬิกามาตลอด . . .
หากวันไหนลืมจะรู้สึกว่า . . . บางอย่างมันหายไป
มันว่างๆ และขัดเขินทุกครั้ง . . . ที่ยกข้อมือที่ว่างเปล่าขึ้นมาดู

เมื่อราวสองปีก่อน . . . ที่นาฬิกาเรือนโปรดของฉันพัง
ด้วยความไม่มีสติ . . . ฉันเอาข้อมือไปทุบผนังห้องน้ำเล่นๆ
โชคร้าย . . . ที่มือไม่เป็นอะไร
นาฬิกาต่างหากที่พินาศ . . . กระจกร้าว

ฉันถอดมันออกวางไว้ . . . ไม่ยอมเอาไปซ่อม
ด้วยว่า . . . รู้สึกถึงภาพเก่า และวันเวลาที่เก็บอยู่ในนั้น
ฉัน . . . เลิกใส่นาฬิกา และพบว่าตัวเองมีอาการยกข้อมือเก้อ
เก้อ . . . อยู่เป็นเวลานานพอดู

ความเคยชินของคนเรา เกิดขึ้น . . .
เมื่อเราทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นประจำ . . . ในระยะเวลานานพอควร
และยังคงความเคยชินอยู่
เมื่อสิ่งหนึ่�